Reisroute Bolivia in 4 weken

Isla del Sol

Reisroute Bolivia in 4 weken

Bolivia, authentiek Zuid-Amerika

Bolivia is een van de armste maar ook een van de meest authentieke landen van Zuid-Amerika. Toch is in je eentje rondreizen in dit land geen probleem. Er zijn prima busverbindingen tussen de grote steden. De altiplano, de hoogvlakte waarop Bolivia ligt, is zo prachtig, de busritten zijn wat dat betreft geen straf.

Ik voelde me er op de meeste plekken wel erg toerist: in de bus van Sucre naar Potosí was ik echt de enige niet-Boliviaan. Lopend door La Paz zag ik vaak ook alleen maar locals om me heen. Ik voelde me op die manier wel erg opvallen maar tegelijkertijd ook helemaal op reis.

Zelf je reisroute door Bolivia samenstellen kan een hele klus zijn, er is zoveel te kiezen. Lees in deze blog wat mijn reiservaringen waren en laat je inspireren.

Isla del Sol

Isla del Sol

Copacabana

Ik ben met de bus van Boliviahop in zo’n 5 uur vanaf de Peruaanse stad Puno, langs het Titicacameer, naar Bolivia gereisd. Zo kwam ik in Copacabana, aan de Boliviaanse kant van het meer. Het stadje zelf heeft een gezellig centrum aan het water. Er is ook een strandje. Vanuit Copacabana kun je naar Isla del Sol, een eiland in het Titicacameer. Ik ben daar helaas niet meer dan een ochtend geweest. Dit eiland verdient absoluut meer tijd: je kunt hier zeker een dag of twee doorbrengen en op het eiland overnachten. Je kunt er leuke wandelingen maken en de natuur is geweldig.

La Paz

Vanuit Copacabana ging ik ook weer met de bus van Boliviahop in 4-5 uur naar La Paz. Het plein waar de overheidsgebouwen staan heeft een hoofdstedelijke uitstraling, al is Sucre de officiële hoofdstad van Bolivia. Een stadswandeling met een gids is voor mij altijd een leuke manier om iets van een stad te zien en te leren. Het is dankzij het onderhandelingstalent van mijn gids dat we Plaza Murillo, het belangrijkste plein van La Paz, even op mochten. Er waren protesten tegen de regering aan de gang en de politie verwachtte harde confrontaties op dit plein.

Een luchtiger uitje en een absolute must is een ritje met de kabelbaan: de hele stad ligt dan letterlijk aan je voeten. Wil je buiten La Paz rondkijken dan kun je met een dagtour naar de Valle de la Luna, een bizar, maanachtig landschap. Ook vind je vlakbij de stad de Chacaltaya, een berg in de Cordillera Real waar je tot op een hoogte van 5.325 meter kunt komen. Die hoogte maakt je duizelig van zuurstofgebrek, al brengt de bus je op ruim 5.000 m en hoef je zelf alleen nog maar de laatste 200 meter te lopen.

Chacaltaya bij La Paz, op ruim 5.000 meter

Chacaltaya bij La Paz, op ruim 5.000 meter

Cochabamba

Daarna ging ik naar Cochabamba. Ik sliep in een hostel in een buitenwijk en dat was een welvarende buurt, het was eigenlijk voor het eerst dat ik dat zag in Bolivia (lekker snel internet!). In Cochabamba zelf had ik ook zeker niet de indruk dat dat een arme stad was.  In het centrum was een klooster maar dat was helaas dicht toen ik er was. Er staat aan de rand van de stad een enorm Christusbeeld (bijna het grootste ter wereld) waar je naartoe kunt lopen, of als je het jezelf makkelijk wilt maken, met de kabelbaan naartoe kunt.

Sucre

Van Cochabamba naar Sucre is de enige trip in Bolivia die ik per vliegtuig heb gedaan. De route stond niet echt goed aangeschreven dus vliegen leek me prettiger dan een ellenlange busrit over een slecht onderhouden weg. En wat een heerlijke stad is Sucre! Het wordt de witte stad genoemd omdat alle gebouwen in het centrum witgepleisterd zijn. Dit is dus officieel de hoofdstad van Bolivia. Het is een stad waar je echt vakantie kunt vieren door de vele restaurantjes. Ik voelde me er erg prettig. Kwam dat door de koloniale en dus Europese architectuur en sfeer? Het had net zo goed een stad in Spanje kunnen zijn. Of, nog gekker, een stad in Nederland: je kon er Bossche bollen, bitterballen en wentelteefjes bestellen in een van de restaurants van een Nederlandse eigenaar.

Sucre, de witte stad

Sucre, de witte stad

Potosí

Hierna ging ik naar Potosí, bekend om het koloniale centrum en de zilver- en tinmijnen in de Cerro Rico, de ‘rijke berg’. Veel toeristen doen een tour in de mijnen maar het leek mij een nogal benauwende ervaring. Het koloniale centrum herinnert aan de tijd dat de Spanjaarden hier hun zilver vandaan haalden om er hun territoriumdrift mee te bekostigen. Toen ik er was regende het veel dus het comfortabel, jaren-30 aandoende vintage café aan het centrale plein werd mijn grootste trekpleister. Van de vroegere rijkdom die de zilvervloot op had gebracht vond ik weinig meer terug. Ik zag bedelende blinde vrouwtjes hun geld bij elkaar zingen bij een schetterend cassetterecordertje. Die hadden van de rijke berg maar weinig weten te profiteren.

Uyuni

Na Potosí ging ik naar alweer mijn laatste stad in Bolivia: Uyuni. Uyuni is ook een bijzondere plek. De wegen zijn enorm breed, er is een markt, wat winkels en natuurlijk vind je er veel hostels en hotels. Vrijwel alle toeristen die naar Bolivia gaan doen Uyuni aan. Niet voor de stad zelf, maar voor de wereldberoemde zoutvlaktes. Aan de hoofdstraat vind je dan ook eindeloos veel reisbureautjes. Vanaf hier begon ik aan mijn driedaagse tour over de zoutvlaktes. Maar dat is een blog op zich…

Valle de la luna bij La Paz

Valle de la luna bij La Paz

Ga jij ook naar Bolivia?

Wil jij binnenkort naar Bolivia? Bedenk niet alleen waar je naartoe wilt maar zoek ook uit wat het beste seizoen is voor je reis. In de regentijd kunnen wegen onbegaanbaar zijn. In de winter is het heel koud op de altiplano en de zoutvlakte, in de zomer regent het veel. De beste seizoenen zijn misschien wel het voor- en najaar. Ik was er in januari en dat bleek voor de tour bij Uyuni niet optimaal: het regende en was bewolkt. Ook regende het toen ik in Potosí was. Blijf ondanks dit niet eindeloos zoeken naar de perfecte reisperiode. Mijn beste advies voor je reis naar Bolivia is: ga!

0 Shares
Geen reactie's

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.