Zonder zoutvlakte geen Bolivia

Zonder zoutvlakte geen Bolivia

Wie de zoutvlaktes van Uyuni (‘Salar de Uyuni’) niet heeft gezien is niet in Bolivia geweest. En als ik Stef Biemans mag geloven hebben we nog hooguit 20 jaar om ze te bekijken voor ze door mineraaldelvers vakkundig zijn gesloopt.

Reisbureau zoeken

Een tour over de zoutvlaktes begint met een tour langs de reisbureautjes in de brede hoofdstraat van Uyuni. Er zijn er teveel en welke goed zijn, daarover verschillen de meningen. Salty Desert Aventours lijkt mij professioneel en in hun kantoortje nemen ze alle tijd om mij over hun tours te vertellen. Samen met twee Franse stellen, een Duitse jongen en gids Javier prop ik me de volgende morgen in een glimmend schone 4WD, bagage bovenop gebonden. Met een goede mix van spanning en uitgelatenheid begin ik aan deze trip. Na bijna vier weken door Bolivia te hebben gezworven gaat het dan nu toch echt beginnen.

Treinkerkhof

Voor we naar de zoutvlaktes rijden maken we eerst nog een stop bij het treinkerkhof. In goed Spaans heet dit het ‘Cementerio de Trenes de Uyuni’. Hier staan alle treinwagons weg te roesten die ooit werden gebruikt voor de mijnenbouw. Je mag overal op- en inklimmen en ‘epic’ treinselfies maken.

Salar de Uyuni

Salar de Uyuni

Witte zoutvlakte

Daarna rijden we al snel de zoutvlaktes op. Ik heb het al zo vaak op foto’s gezien maar het met eigen ogen zien blijft een magische ervaring. Het is een eindeloze, witte vlakte. Om ons heen een paar andere 4WD’s maar verder alleen maar: wit, eindeloos wit. Het rijden over die immense, witte vlakte is fascinerend mooi. Dankzij het spiegelende effect van het dunne laagje water dat op de zoutvlaktes ligt kun je je eindeloos vermaken met fotosessies. Maar helaas, als wij er zijn waait en regent het dus er zijn amper mooie reflecties. Ondanks deze kleine tegenvaller is de zoutvlakte indrukwekkend: de desoriënterende werking van een compleet witte wereld is verslavend, ik wil er eigenlijk niet weg.

Op een gegeven moment is het dan toch tijd om weer verder te gaan. In een kolonne van andere 4WD’s van Salty Desert Aventours rijden we naar het zouthotel waar we die nacht gaan slapen. Onderweg passeren we een groepje toeristen dat bedremmeld om hun schijnbaar stoere 4WD staart: muurvast in de blubber. Ik ben blij dat we in kolonne rijden.

Een zouthotel, ik kan me er weinig bij voorstellen. Maar met zout kun je prima bouwen, zo blijkt later: zoutblokken zijn keihard dus een voor de hand liggend alternatief voor baksteen. En los zout op de vloer is tapijtzacht zolang je je niet ergert aan die korrels tussen je tenen.

Arbol de Piedra

Arbol de Piedra

Woestijn: woest en leeg

De volgende dag laten we de zoutvlakte achter ons en beginnen we aan onze rit door de woestijn. Ook hier totale leegte. Als stadsmens is dit gek genoeg genieten. Er zijn geen wegen, geen borden, niks. Ik kijk af en toe bewonderend naar mijn gids. Hoe weet hij tussen alle karresporen de juiste route te vinden? Soms denk ik te snappen waar we heen moeten maar dan pakt hij toch een ander, in mijn ogen vaag spoor.

Midden in deze woestijn is er weliswaar leegte maar toch ook genoeg moois te zien. Een plek in deze woestijn is naar Salvador Dalí genoemd omdat de surrealistische leegte van deze woestijn doet denken aan zijn schilderijen. Verder zien we prachtige rotsformaties waarvan ‘de stenen boom’ de meest gefotografeerde is. We passeren lagunes met algen die door de zon rood en groen kleuren.

We lunchen met uitzicht op een meer met flamingo’s. Ik kan uren naar deze elegante, roze vogels kijken. Mijn camera draait op topsnelheid om het mooiste flamingoshot te pakken.

Geisers bij Uyuni

Geisers bij Uyuni

Of we nog niet genoeg moois gezien hebben in deze woestijn passeren we ook nog geisers. In ganzenpas achter de gids aan (volgens hem is het een beetje gevaarlijk) lopen we langs de pruttelende gaten en door de dampende wolken stoom. Het is er ijskoud!! Mijn telefoon begeeft het na een paar minuten en uren later, allang weer in de auto, zijn mijn handen nog steeds bevroren. ’s Avonds warmen we gelukkig lekker op met een Boliviaanse wijn (ehm, best bijzonder) en de warmwaterbronnen naast ons hotel.

Opwarmen in Chili

De volgende dag krijgen we nog een laatste staartje van de tour en worden we al snel de grens naar Chili overgezet. En daarna wordt het ineens van heel koud bloedheet. We dalen in recordtempo 2000 meter en belandden, nog met al onze dikke truien aan, in de Atacamawoestijn. Het contrast kan niet groter zijn en een nieuw avontuur ligt aan mijn voeten.

0 Shares
Geen reactie's

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.